82. Rocznica Powstania Warszawskiego

1 sierpnia. Godzina 17.00. Za chwilę zawyją syreny. Na minutę zatrzyma się Warszawa. W wielu miejscach zatrzyma się również cała Polska. Ktoś może zapytać: dlaczego pamiętamy o wydarzeniu, które rozegrało się tak daleko od nas? Dlaczego wracamy do Powstania Warszawskiego po 82 latach? Bo pamięć nie ma granic, pamięć nie zna odległości. Powstanie Warszawskie nie jest tylko historią jednego miasta. Jest częścią historii Polski, historii ludzi, którzy marzyli o wolności, podejmowali niezwykle trudne decyzje, cierpieli, tracili swoich bliskich i płacili najwyższą cenę za pragnienie życia w niepodległym, wolnym kraju. Nie pamiętamy dlatego, że Powstanie zakończyło się zwycięstwem. Pamiętamy dlatego, że za każdą datą stoją prawdziwi ludzie - często niewiele starsi od naszych uczniów.

Dziś żyje już tylko garstka Powstańców. To ostatnie pokolenie, które może powiedzieć: „Ja tam byłem.” Za kilka lat pozostaną jedynie ich wspomnienia, fotografie i opowieści. Dlatego naszym obowiązkiem jest tę pamięć przejąć i przekazać dalej.

Jako szkoła wierzymy, że edukacja to nie tylko przekazywanie wiedzy. To również wychowanie do odpowiedzialności, za historię, za drugiego człowieka i za pamięć o tych, dzięki którym możemy żyć w wolnej Polsce.

1 sierpnia o godzinie 17.00 zatrzymajmy się na chwilę. Nie tylko po to, by wspomnieć Powstańców Warszawskich. Ale po to, by pamiętać, że historia żyje tak długo, jak długo są ludzie gotowi ją opowiadać.

Cześć i chwała Bohaterom.